De gouden zon

Balen zeg! Ben ik mijn vestje vergeten, bedenk ik mezelf.
Het weer is op zich prima, maar er is een behoorlijk harde wind. Bibi en ik zijn bij ons favoriete plekje in het bos aangekomen. Een mooie vijver, midden in het bos. Heerlijk om daar te zijn. Tenminste… als je je vestje mee hebt genomen.

We gaan op het zand zitten en Bibi begint te graven met een bakje dat we meegenomen hebben.
“Kijk mama hoe mooi dat gouden zand is,” zegt ze.
Iedere keer opnieuw is ze zo enthousiast over het gouden zand. Heerlijk toch? Ik smelt ervan als ik haar zo vrolijk zie. Ondertussen probeer ik niet te bewegen om niet nog meer kou op te vangen. Bibi heeft het niet koud. Ze denkt er niet over na en is heerlijk met het gouden zand aan het spelen.

“Je kan je ogen dicht doen en ontspannen. Dan heb je het vanzelf niet meer koud,” zegt Bibi.
Ik doe wat ze zegt en ja… het helpt even. Ondertussen heeft Bibi weer iets moois gemaakt. Een prachtige gouden zon! Trots laat ze de zon aan mij zien. Ik begin er ook van te stralen. Het voelt als een innerlijke zon die je warmte kan geven. Het heeft direct effect. Ik heb het in ieder geval niet meer koud. Hoe mooi kan eenvoud zijn!