Het navigatiesysteem van het leven

Het was eigenlijk wel een rare periode, die zomervakantie.
Ik ken mezelf. Ik moet rust nemen, anders blijf ik doorgaan. Dus ik mócht van mezelf in de eerste weken niks doen voor Hart van Licht. In plaats daarvan stond ik stil bij de vraag: Waar gaat mijn energie van stromen? Het werd een hele rij: wandelen, in het bos zijn, tekenen, healing, knuffelen met de jongens, meditaties luisteren, ontspannen, dansen, workshops organiseren, nieuwe dingen uitproberen en nog veel meer. Er kwamen veel ideeën bij me op, waar ik erg enthousiast van werd. Mijn energie ging stromen! Benieuwd wachtte ik op wat er zou volgen.

Alle plannen vallen weg, opgelost in het niets

En toen kwam er niets. Het werd stil. De plannen die ik had voor Hart van Licht leken ineens heel ver weg. Er kwamen geen nieuwe ideeën voor blogs. Het voelde niet juist om verder te gaan met de chakra-cursus. Eigenlijk leek het of alle plannen wegvielen. Alsof de navigatie opnieuw moest worden afgesteld. In de tussentijd was er geen route om te volgen. Dus ik deed ik vooral niks. Wat spelletjes met de jongens, beetje opruimen, keertje naar de speeltuin…

Toen ik Astrid na haar vakantie belde, vertelde ze dat zij hetzelfde had. Alles leek weggevallen. Het bedoelde loslaten voor korte tijd werd een onbedoeld loslaten van wat we hadden opgebouwd. We hadden allebei geen idee of we nog verder zouden gaan met Hart van Licht. De kaart die ons de weg had gewezen was opgelost in het niets. Een vreemde gewaarwording, omdat we juist het afgelopen jaar met hart en ziel aan het werk waren geweest. Voorheen zou ik hier erg onzeker van zijn geworden. Maar vreemd genoeg merkte ik nu een soort rust. Een overgave. Een vertrouwen dat het leven, de bron, God, Godin, de grote moeder me wel de weg zou wijzen.

Het universum stippelt de route uit

Het is een soort van nulpunt. Een punt waarop je kunt kiezen waar je naartoe wilt en welke weg je wilt gaan. Waarin je als het ware de navigatiepunten doorgeeft en het universum de route laat uitstippelen. Je hoeft de gehele weg dan niet te zien. Je volgt de aanwijzingen. Hier naar links, zover rechtdoor en dan naar rechts. Die impulsen komen dan als: vandaag die persoon bellen, de kast opruimen, een kijkje nemen op die website. Of bewust voelen: wat heb ik op dit moment nodig? Het grappige is dat veel dingen dan heel gemakkelijk gaan. Zo vond ik ineens werk voor een aantal uren per werk. Dat gebeurde zo moeiteloos dat ik me geleid voelde door iets hogers.

Aanwijzingen volgen

Ik vraag hoe ik de grote moeder van dienst kan zijn. Wat mijn hoogste weg is. Ik voel dat ik met Astrid en Erik samen mag afspreken. Samen gaan zitten voor Alle wijsheid op een stokje. En als we dat doen en afstemmen op het boek, voelen we dat Alle wijsheid op een stokje een lifestyle is. Een nieuwetijdse manier van leven. Daarin mogen we ouders en kinderen meenemen. Hoe we dat gaan doen? Nog geen idee. Maar het navigatiepunt is gezet en we hoeven alleen de aanwijzingen te volgen.